NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W ostatnim odcinku Ryo i Emika poszli na randkę na mecz baseballa.
Muszę określić, kiedy zacząć szukać pracy.
Więc błąkam się jak owieczka.
A my jemy jagnięcinę.
- Było fajnie. - Żart był świetny.
„Błąka się jak owieczka” przez jingisukan.
A jedli wtedy baraninę.
Ojcowski żart o owieczce.
- Prawie potem prychnęła. - Powstrzymała się.
Mamy kolejny trójkąt.
- Peppe podoba się Haruce. - Aktywnie działa.
Od ich randki.
Powiedziała, że w końcu ma z kim pogadać. Urojenia.
- Cały czas tak myślała? - Wytrzymała.
Chciała znaleźć kogoś, z kim pogada o Pokémon GO.
Chcesz przyjechać?
- Mogę wyjaśnić? - Mam nie przyjeżdżać?
Myślałam o tym i będę zbyt zajęta.
- Nie miałabym czasu dla ciebie. - Jasne.
Może innym razem.
Ostatecznie
zaprosiła go, on się dostosował, a ona wycofała zaproszenie.
Trochę się zmieszał: „Może innym razem”.
Chce powtórzyć obiad.
Myśli: „To ja ją o to prosiłem?”.
- Tak. - Każdy by się zmieszał.
A potem nagle Kaori ogłosiła, że odchodzi.
Wynajęłam mieszkanie w Londynie.
- Jutro odchodzę. - Co? Serio?
Po co w ogóle była w programie?
Dla sztuki.
Czyli jedynym powodem, dla którego wzięła udział w programie,
- było pokazanie swych prac. - To nie tak.
Między pierwszymi uczestnikami nie było zbyt silnej chemii.
Racja. Byli raczej pasywni.
Ale wszyscy byli ostrzy dla Ruki.
- Tak. - Jest niedojrzały.
Ludzie sądzą, że wstrzymali się przez krytykę w Internecie.
Nagle przestali się czepiać Ruki.
Sprawdziłem poprzednie odcinki i to prawda.
Zastanawiało mnie to.
Ale nie ma co mówić o tych, którzy odeszli.
20. TYDZIEŃ
- Wróciłem. - Cześć, Peppe.
- Cześć. - Co tam?
TRZECI KWIAT
- Peppe. - Co jest?
Chcesz makaronu?
Nie, dzięki.
Gotujesz?
- Cóż... - Trochę zjem.
Dobrze.
Usiądź.
- Ugotujesz? - Tak.
Muszę się napić.
Ktoś jeszcze odszedł z domu?
Nie, wszyscy są.
- Kaori, Haruka i Emika? - Tak, ona też.
- Emika nie wróciła. - Jasne.
- Ryo już wraca? - Wyjechał...
- Na turnus. - Jasne.
Teraz codziennie się denerwuję.
Rozumiem.
Wrócił.
- Wybacz za spóźnienie. - Cześć.
Praca się przedłużyła.
Nie ma sprawy.
- Nie zaglądaj do garnka. - Dobrze.
- Co u was? - Dobrze.
Muszę o czymś powiedzieć. Rano odchodzę.
Co?
- Nie... - Przykro mi.
Wiedziałem. Ruka był jakiś dziwny.
- Wybacz. Nic nie powiedziałem. - Nic nie mówiłeś, ale...
Wyjeżdżam do Londynu.
- Serio? - Tylko na pół roku.
Będziesz pracować z ulubionymi artystami?
Tak, skontaktowałam się i poznam ich na miejscu.
Bardzo się cieszę.
- Ja też. - Gratulacje.
Napijemy się dziś?
Dzisiaj będę pałaszować makaron Ruki.
To dlatego gotuje.
- Smażone tofu. - Co?
- Smażone tofu w wodzie. - W wodzie?
- Dobrze wygląda? - Tak.
- O smaku tarako. - Tak?
Czuję się wyjątkowo.
- Dzięki za cierpliwość. - Wzajemnie.
Wygląda super. I ma tofu.
Wygląda pysznie.
- Smacznego. - Smacznego.
Chcesz trochę?
- Nie, dzięki. - Spróbuj.
Dobrze.
Dobre.
- I jak? - Smaczne.
Tak, pyszne.
- Sam wymyśliłeś tofu? Super. - Tak.
Obyś zapamiętała to danie.
Zapamiętam.
- Czuć tarako. - Tak.
- Dobre. - Dzięki.
- Wprawiłeś się. - Dzięki.
Pochwalił cię!
Dzięki.
Jakie będzie twoje najmilsze wspomnienie?
Powroty do domu pełnego przyjaciół.
Tak?
Bardzo lubiłam wracać do domu pełnego ludzi.
Pamiętajcie, by wyrzucać śmieci.
- Jasne. - Pewnie.
GODZINA 7.00
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Cześć. - Dzień dobry.
Dobrze, że cię złapałem.
Dość wcześnie.
Cieszę się.
MIŁEGO PORANKA ZE ZNAJOMYMI – PEPPE
Ostatni raz usiądę na ulubionym miejscu.
To już koniec.
Tak.
Będę się zbierać.
- Baw się świetnie. - Dobrze.
- Powodzenia. - Dzięki. Wzajemnie.
Napiszę wiadomość
Ryo i Emice.
Cóż...
CZEŚĆ, RYO I EMIKA. ODCHODZĘ, NA RAZIE. – KAORI
Jadę.
Dziękuję.
- Dobrze. - Do zobaczenia.
- Powodzenia. - Wzajemnie.
- Idę. - Na razie.
- Pa. - Na razie.
- Przykro mi. - Mi też.
KINSHICHO, TOKIO
- Przepraszam. - Dzięki za spotkanie!
- Boli. - Wstawaj!
Chcę coś ogłosić.
Będę w Terrace House.
- Co? - Znacie ten program?
Jasne!
Można się tam zakochać
- w innym uczestniku. - Dokładnie!
- Dasz radę? - Nie wiem.
Zachowuję się jak dziewica, więc kto wie.
Wiesz, jak być w związku?
- Zyskasz cenne doświadczenie. - Oby.
Znajdziesz miłość.
Nie mam pewności...
A jeśli znajdę tam chłopaka?
Nie możesz mnie zostawić!
Świetna wiadomość.
- Cieszę się. - To jak sen.
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
TWÓRCA MANGI, LAT 26
STUDENTKA, LAT 21
KOSZYKARZ, LAT 26
GODZINA 17.30
- Czujesz się samotna? - Tak.
Strasznie.
- Widziałaś tablicę? - Tak.
Od razu po powrocie.
Kaori wróciła?
Myślisz, że to ona?
Możliwe.
- Tak? - Witaj.
- Jestem nową uczestniczką. - Jasne.
- Wejdź. - Dzięki.
Rany.
- Cześć. - Cześć!
- Witaj. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Miło mi.
Hana Kimura.
- Miło was poznać. - Wzajemnie.
- Połóż bagaż tam. - Dobrze.
- Wielka walizka. - Racja.
Dzięki za ugoszczenie.
Proszę. To za ciepłe powitanie.
- Dzięki. - Smacznego.
- Dzięki! - Wszystkiego nie zjemy.
- Rany. - Nie.
- Lokalne łakocie? - Super.
- Dzięki! - Gdzie to położyć?
- Świetne warkocze. - Tak.
- To sztuczne włosy. - Rozumiem.
- Skąd pochodzisz? - Z Włoch.
- Denerwuję się. - A ty?
Ojciec jest z Indonezji, a moja mama to Japonka.
- Mieszana rodzina. - Tak.
Znasz indonezyjski?
- Ani trochę. - Jasne.
- Kilka słów. - Ile masz lat?
W tym roku skończę 22.
Tańczysz?
Często o to pytają.
WRESTLERKA, LAT 21
- Jestem wrestlerką. - Co?
- Rywalizuję w lidze. - Super.
- Tak. - Nie może być.
Nie znam żadnej wrestlerki.
Serio? To popularny sport we Włoszech?
Raczej nie.
Ale WWE ze Stanów było znane.
Naprawdę popularne.
- Też byłem fanem. - Serio?
Akurat tworzę teraz mangę,
rozdział piąty...
To wydanie cotygodniowe.
W piątym rozdziale wprowadzam postać wrestlera.
Ostatnio narysowałem scenę na ringu.
Niemożliwe.
- Pokażę ci. - Jasne.
- Super. - Jestem naprawdę ciekawy.
Mam wiele pytań.
- Jest tyle do nauki. - Wpadnij na walkę.
Z chęcią.
- Widzieliście kiedyś walkę? - Ja tak.
- Serio? - Nawet w wersji hardcore.
Wytrzymałaś całość?
Na pewno było ciężko.
- Nie widziałeś? - Nie.
Potrafią na przykład
torturować przeciwnika pękniętą świetlówką.
- Jesteś wrestlerką. - Tak.
Jak długo?
Robię to, od kiedy skończyłam 18 lat.
Już cztery lata.
Mama też się tym zajmuje.
- Super. - Zgadza się.
Dorastałam, oglądając jej walki.
Od zawsze mnie do tego namawiała,
ale opierałam się.
Gdy zaczęłam myśleć o przyszłości po liceum,
mama zapytała:
„Naprawdę chcesz pracować w biurze?
Widzę cię tylko we wrestlingu”.
Zgodziłam się i poszło.
Naprawdę lubię to robić.
Uwielbiam to.
Masz pokazy co tydzień?
- A raczej walki? - Dwie w tygodniu.
- Tak dużo? - Głównie w weekendy.
Gdzie się odbywają?
W hali Korakuen.
- Wczoraj w Sendai. - Jasne.
Jeżdżę wszędzie.
Masz jakieś krwawe zdjęcia?
- Może. - Pokaż.
To trochę dziwne,
że pokazuję ci je tak szybko.
To nie jest straszne.
- Dość słodkie. - Słodkie?
- Świetne ujęcie. - Byłam ledwo żywa.
Widać to po tobie.
Spodziewałem się więcej krwi.
- Tak? - Tutaj po prostu
- rozmazałaś się. - Straszne.
Czemu przyszłaś do programu?
Moje życie skupia się na wrestlingu
od kiedy skończyłam 18 lat.
Jestem teraz w drużynie, która nazywa się Stardom.
Cały dzień otaczają mnie kobiety.
Nie mam okazji, by kogoś poznać
i zakochać się.
Chcę przeżyć piękny romans.
Fajnie.
- Cieszę się. - Chodziłaś z wrestlerem?
- Nie. - Nie?
Cóż...
Przed wrestlingiem
miałam tylko jednego chłopaka.
Powiedziałam mu o swoich planach,
- ale był przeciwko. - Nie może być.
Nie był zbyt otwarty.
- Szkoda. - Tak.
Musiałam z nim zerwać.
Od tego czasu nie miałam chłopaka.
- Rozumiem, jesteś zajęta. - Naprawdę dobry cel.
- Piękny romans? - Też tego chcę.
- Znajdźmy go obie. - Tak.
SESJA DLA MAGAZYNU – HARUKA
- Zobaczymy dom? - Tak.
- Pomogę z bagażami. - Nie trzeba.
- Dasz radę? - Tak.
- Na pewno. - Jestem silniejsza.
Ale...
Musisz się wykazać, Ruka.
- Do pokoju prosto. - Dobrze.
Czuję się, jakbyś to ty mnie oprowadzała.
- Słodkie! - Jest wyjątkowa.
Naprawdę ciekawa.
Nie znam żadnej wrestlerki. Super.
Fajnie, że tu jest.
Nigdy bym nie zgadł, że zajmuje się wrestlingiem.
Zachowuje się jak normalna dziewczyna.
RYSUJĘ TAKIE RZECZY, ALE DOKŁADNIEJ – PEPPE
Wygląda pysznie.
Świetnie.
- Wygląda smakowicie. - Nie?
- Przepysznie. - Super.
Dzięki za gotowanie.
- I jak? - Dobre.
- Tak? - Super.
- Smakuje mi. - Fajnie.
Nie chciałem nawalić w twój pierwszy dzień.
Jakie konkretnie masz plany?
- Chcę chodzić na dużo randek. - Tak?
- Zapracować na „piękny romans”? - Tak.
- Chcę pójść gdzieś w yukacie. - Super.
W tym roku jej nie zakładałam.
Masz jeszcze trochę czasu.
- Chcę też odwiedzić oceanarium. - Super.
I zoo.
I park rozrywki.
I chcę urządzić piknik.
Dzięki za posiłek.
Był pyszny.
Wezmę jeszcze trochę.
Zostało trochę ryżu.
Wiem, ale...
Zostanie mało, jeśli jeszcze nałożę.
- Ile? - Nie chcę tyle.
- Zjem resztę. - Chcesz?
- Dasz radę? - Zobaczę.
To dużo.
- Chcę trochę. - Dobrze.
Zaczekaj.
Potrzymasz łyżkę? Dzięki.
- Nałożę curry. - Dołożę więcej ryżu.
- Została jedna porcja. - Tak.
Zauroczyliście się już kimś?
Zauroczyłeś się?
Co to za uśmieszek?
Nie zauroczyłem się.
Co to za uśmiech?
- Emika się uśmiechała. - Tak?
Dzięki za posiłek.
- Najadłam się. - Pozmywam.
- Dzięki. - Pewnie.
Odpocznij.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Byłaś na jakichś randkach?
Tak, ze wszystkimi. Byłam na kolacji z Ruką i...
I kto cię najbardziej zainteresował?
Która randka była najlepsza?
Chyba wypad na plażę z Peppe.
Jest jeszcze jeden.
- Racja. - Jaki on jest?
- Jest... - To koszykarz?
Pokazać ci go?
Wróci pojutrze.
- Wygoogluj go. - Masz jego zdjęcie od tyłu?
Ma brodę?
- Tak. - Kozią bródkę!
Dokładnie.
- Ma ponad 1,8 m wzrostu? - Wzrostu?
- Trochę mniej. - Jest wysportowany?
Gra profesjonalnie.
Chcę pójść na jego mecz. Musi być super.
A co myślisz...
o Ruce?
Ma bardzo ładną twarz.
Ma 19 lat?
- Nie. - To 20?
Jest rok młodszy, ma 21 lat.
- Kiedy masz urodziny? - Pierwszego lutego.
- A ty? - We wrześniu.
- Serio? - Tak.
- Kiedy? - Trzeciego.
Chwila.
Czyli...
za dwie godziny.
Co? Niemożliwe.
Kupimy tort...
i urządzimy imprezę.
Zjadłam pyszne curry, więc jestem zadowolona.
GODZINA 21.30
- Jestem. - Cześć.
- Witaj. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Hana Kimura, wprowadziłam się. - Haruka.
- Miło cię poznać. - I ciebie.
Masz wyjątkowe włosy.
- Chcę nimi coś powiedzieć. - Co robisz?
- Jestem zawodową wrestlerką. - Co? Nieźle.
- Jesteś piękna. - Przestań.
Nie znam jeszcze tylko jednej osoby.
- Jest rozmowny? - To przyjazny sportowiec.
- Serio? Ciekawe. - Dogadacie się.
- Żyje jak sportowiec. - Jasne.
Jest bardzo obrotny.
- To znaczy? - To świetny rozmówca.
Jest rozmowny i bardzo...
obrotny. Sama nie wiem.
Ma mnóstwo energii.
- Jasne. - Zawsze jest gotowy pomóc.
- Cieszę się, że go poznam. - Ma dobrą energię.
Nie mogę się doczekać.
- Jasne. - Jest słodka!
- Hana? - Tak.
Słodzina.
- Świetna osobowość. - Tak.
Dorastała w surowym świecie, więc ma dobre maniery.
Sportowcy zdają się
- dobrze wychowani. - Prawda?
Nie wiadomo. Może to tylko nieśmiałość.
- Na początku? - Tak.
- Denerwuje się? - Czyżby?
- Myślę, że taka jest. - Nie wiadomo.
Na ringu była inna.
Często osoby, które wykonują fizyczną pracę,
mają kobiecą osobowość.
Jej randki były dość typowe.
- Właśnie. - Tak.
I całe życie była otoczona kobietami.
Nawet kiedy widziała, jak Emika i Ruka
wymieniają się spojrzeniami w kuchni,
to pomyślała, że ich do siebie ciągnie.
- Słodkie. - Jest taka niewinna.
Kaori odeszła z domu.
Po ostatnim makaronie.
Smażone tofu z pastą tarako.
Wyglądało trochę chorobliwie, ale pysznie.
- Chorobliwie? - Coś takiego.
Nie do wiary, że kolejny raz
ugotował tofu w wodzie na makaron.
Co więcej, zrobił ten makaron z sosem ze słoika
i liczył, że Kaori zapamięta to danie.
- Typowe. - Tak.
Może mieć go, kiedy chce.
- Wystarczy, że kupi ten sos. - Z fabryki.
Mam nadzieję, że Hana trochę namiesza.
- Ciekawe, jaki jest jej typ. - Tak.
Jest bardzo zaciekawiona Ryo, bo to wysoki sportowiec.
- I ma kozią bródkę. - Tak.
Ucieszyła się.
Oby razem z Ryo pomówiła o czystości w domu.
Niech każą Haruce sprzątać dom, póki nie będzie lśnić.
- Mogła by paść. - Na główkę.
Do basenu.
- Z wielkim pluskiem. - Tak.
Myślę, że będzie sprzątać regularnie.
Na początku w zespole
pewnie wciąż kazali jej myć naczynia.
Nie wierzę, że jej na to pozwolili.
- Też tak pomyślałam. - Tak.
Przecież wszyscy jedli.
Emika chciała jej pomóc.
Zgadzam się.
Ryo też niedługo wróci.
Tak, spotkają się.
- Uwielbiam Ryo. - Tylko on nie ma jeszcze wad.
KOLEJNY DZIEŃ... – PEPPE
- Hana ma urodziny. - Co zrobimy?
Kupię tort.
- Dziś rano. - Co ugotujemy?
Właśnie. Jutro wróci też Ryo...
- Możemy zaczekać. - Tak.
Niedługo wróci.
Tak.
Czemu się tak cieszysz?
Emika tu jest.
Jestem?
- Cześć. - Dzień dobry.
- O co chodzi?
Hello Kitty?
Nie.
To Kuromi-chan.
W wersji Hello Kitty?
Wersja My Melody.
My Melody, racja.
Spałam jak zabita.
- Całkiem padłam. - Było widać
tylko twoje różowe włosy.
Planowałyśmy pójść na walkę Hany.
- Kiedy? - Tak.
- W niedzielę. - Tak?
Chyba mam czas.
To chodźmy ósmego.
Super.
- W Shinkibie? - Tak.
Jakie masz cele?
Teraz skupiam się na dobrych wynikach w lidze.
Chciałabym odbyć walkę o pas z obecną mistrzynią.
Jeśli zostanę mistrzynią ligi,
to spełnię swój największy cel.
A później
chciałabym walczyć na większych wydarzeniach.
Byłoby cudownie.
ODAWARA, KANAGAWA
ODAWARA ARENA
TRENING OTWARTY
Zaczynamy nasz trening otwarty dla kibiców.
Zaczynajmy.
Do boju. Raz, dwa, trzy.
Dawajcie.
Gramy.
SZATNIA
Padam.
Kiedy ostatni raz spałeś sam w hotelu, Ryo?
SILNY SKRZYDŁOWY
ROZGRYWAJĄCY
- Dawno. - Masakra.
- Jak randka na meczu? - Właśnie.
Byliście?
Tak, na meczu.
- To już było? - Obejrzałem mecz
- z inną lokatorką. - Tak?
- I poszliśmy na jingisukan. - Na kolację?
- Było super. - Fajnie.
Byłeś gdzieś z innymi dziewczynami?
Czy jeszcze nie?
- Chcę. - Tak?
Chce.
Chcę je zaprosić, kiedy wrócę.
Serio?
Dopiero tak można naprawdę kogoś poznać.
- Po spotkaniu z każdą. - Tak.
Tylko go nie poparz.
Nie mów tak! Jestem ostrożna.
Nie poparzyłabym tej twarzy.
- Mamy na to maść. - Ja też mam.
- Nie ruszaj głową. - Ciągniesz mnie za włosy.
- Nie ruszaj głową. - Jest dobrze.
Do twarzy ci.
- Cześć. - Tanti auguri...
- a te! - Co?
- Tanti auguri! - Masz urodziny?
- Tak, dziękuję! - Sto lat.
- Zacząłem. Sto lat. - Dzięki! Super.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Spójrzcie na włosy Ruki.
Fajne? Zainspirowałeś go.
Tanti auguri...
Sto lat
Boże!
Sto lat
Niech żyje Hana nam
Niemożliwe!
Niech żyje nam
- Gratulacje! - Dzięki.
STO LAT HANA!
- Super! - Dziękuję!
Dziękuję wam.
- Sto lat. - Jestem taka szczęśliwa!
Witaj w Terrace House.
To świetne.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Twój rękaw. - Wybacz.
- Pyszne. - Co to? Wino?
Słodkie wino musujące.
Klasyk na urodziny.
Nie spodziewałam się tego.
- Bardzo się cieszę. - Super.
Co dziś robiliście?
- Byłem u znajomych. - Tak?
- A ja miałam sesję. - Tak?
Do fotoksiążki.
Publikujesz ją?
Moja agencja, Stardom, wydaje je naprawdę często.
Pozujesz w stroju do walki?
- Tak, również. - Jasne.
Mam go ze sobą.
- Kostium? - Pokaż.
- Chcecie? - Jasne.
- Dobra. - Przyniesiesz?
- Tak. - Przymierz go.
Mam go przymierzyć?
- Pewnie. - Serio?
- Idzie. - Nie chcesz?
Chciałem o to poprosić, ale się powstrzymałem.
- Spójrzcie! - Rany.
- Super.
Boże, to żenujące.
- Naprawdę super. - Cudowny.
- Wyglądasz świetnie. - Jak superbohaterka.
- Tak. - Dokładnie.
- Superbohaterka. - Rany.
Dużo odsłania.
- Tak. - Ciasny.
Walczysz w nim?
Udaj, że mnie pokonałaś.
- Dzięki. - Fajne zdjęcie.
- Tak walczę. - Wyślij mi je.
Rany.
Ile walk masz w tym miesiącu?
Właśnie. Masz wolne ósmego, Peppe?
Ruce pasuje.
- Wasza trójka idzie? - Dokąd?
- Do Shinkiby. - Chyba dam radę.
- Serio? - Tak.
- Super! - Ale jeszcze zobaczę.
- Oby się udało. - Chwila...
Jeśli praca pójdzie mi sprawnie, to powinno się udać.
- Postaram się. - Spróbuj.
Chciałbym przyjść.
- Zostało osiem minut. - O nie!
Możesz nas o coś poprosić.
- Mogę? - Tak.
- Siedem minut. - Powiedzcie,
kto jest w kimś zauroczony?
Podnieście rękę.
Mamy zamknąć oczy?
- Dobry pomysł. - Chwila.
Dobra, zamknijcie oczy. Musicie to zrobić.
- No dalej. - Trzy, dwa, jeden.
No dobra, już.
- Rozumiem. - Ktoś podniósł rękę?
Nie mogę powiedzieć.
- Ktoś podniósł. - Co?
- Czemu się denerwujesz?
- Już północ. - I po urodzinach.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Było super.
- Czas iść spać. - Tak.
Wszyscy byli na dachu?
Chcesz iść?
- Tak. - Nie pada?
- Może już nie. - Padało.
- Chcę iść. - Tak?
Pokażę ci.
Chciałabym spędzić trochę czasu z Peppe.
Jesteś jutro zajęty?
Muszę pracować.
- Dzisiaj też. - Rozumiem.
Mogę cię na chwilę porwać?
- Jeśli chcesz. - Tak.
Nie będzie dużo okazji, by pogadać.
Chodźmy.
- Chcę go zobaczyć. - Pewnie.
- Te siedzenia są mokre. - A te?
- Usiądziemy na jednym? - Spróbujemy?
Usiądź tam. Podzielimy się.
Wystarczy miejsca? Sprawdźmy.
- To niebezpieczne. - Uda się.
- W porządku. - Masz więcej miejsca.
- Udało się. - Sukces.
A więc...
dochowam tajemnicy.
Tylko ty podniosłeś rękę, kiedy zadałam pytanie.
- Serio? - Tak.
- Jaka ona jest? - Jaka jest?
- Jak wygląda? - Co?
To człowiek.
Osobnik płci żeńskiej.
To coś świeżego?
- Tak. - Jest młodsza?
Tak.
Jasne.
- Ciekawe. - Jesteś bezpośrednia.
- Podoba mi się to. - Bez ogródek.
Bez obaw, to świetna cecha.
Nietypowa dla Japończyków.
Spotkało mnie przez nią trochę nienawiści.
Też to znam.
- Tak? - Zdarza mi się
nie wychwycić aluzji i gadać za dużo.
Twoja szczerość jest odświeżająca.
- Serio? Super. - Tak.
To fajne.
Postaram się przyjechać w niedzielę.
Mam nadzieję, że się uda.
- Dzięki, postaram się. Wracam do pracy. - Jasne.
SHIMOKITAZAWA, TOKIO
Halo?
- Witam. - Dzień dobry.
Próbki kolorów były w porządku?
Idealne. Wszyscy byli pod wrażeniem.
Cieszę się.
Twój styl rysowania pasuje do naszej marki
- i zbiera świetne opinie. - To świetnie.
Dobra robota.
Jak idzie szukanie asystentów?
Widziałem dwa zgłoszenia.
Tyle otrzymaliśmy.
Na ile dni ich chcesz?
- Trzy. - W tygodniu?
- Byłoby super. - Jasne.
Około Nowego Roku będziesz miał urlop,
więc spróbujmy coś zrobić w międzyczasie.
Postaram się.
Oby się udało.
I KOLEJNY DZIEŃ... – PEPPE
GODZINA 20.00
Jestem.
Cześć! Zaskoczyłeś mnie.
- Gotujesz? - Tak, właśnie zaczęłam.
- Jadłeś? - Jeszcze nie.
Zostanie coś?
Pewnie. To podziękowanie za curry.
Pomóc ci?
- Pewnie. - Co zrobić?
Pokroisz...
- To mięso? - ...w małe kawałki?
Jasne.
Jesteś naprawdę dokładny.
Na pewno będzie dzięki temu pyszne.
Za gorąca.
Ruka, co myślisz o Emice?
Co o niej myślę?
Lubisz ją? Czy tylko jako znajomą?
- Tylko jako znajomą. - Rozumiem.
Myślałam, że bardziej.
- Tak się wydaje? - Trochę tak.
Jesteśmy w podobnym wieku.
Niech jajko się zetnie i będzie gotowe.
Dobrze.
Dzięki za wspólne gotowanie.
- Smacznego. - Smacznego.
Nieźle.
- I jak? - Smaczne.
Potrzeba przypraw?
- Nie. - Mogłam dać więcej sosu sojowego.
- Możesz dodać, jeśli chcesz. - Nie martw się.
- Jest pyszne. - Jestem.
- Witaj! - Cześć.
- Jesteś wcześniej. - Tak?
- Jadłaś coś? - Tak.
- Tak? - Gotowaliście?
Tak!
Zostało jeszcze dużo, więc poczęstuj się rano.
Hana gotowała?
Zrobiliśmy to razem.
Ale to ona rządziła.
Jestem.
- Cześć. - Rany.
- Kopę lat. - Cześć, Ryo.
Spójrz na tablicę.
CZEŚĆ, RYO I EMIKA. ODCHODZĘ, NA RAZIE. – KAORI
Kaori?
- Serio? - Tak.
- Miło mi. Ryo Tawatari. - Miło mi.
- Hana Kimura. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Serio? Kiedy odeszła?
Kiedy to było?
- Przedwczoraj? - Tak.
Rany, szkoda.
- I... - Ale mamy nową osobę.
Sam mieszkam tu dopiero cztery dni.
- Czasem. - Tak.
Jasne.
- Serio? - Jestem w szoku.
Spodziewałem się tego.
Naprawdę szkoda.
Co robisz w niedzielę?
To niedziela, nie?
- Tak? - Najbliższa?
- Idziemy do hali. - Ósmego.
Rany.
Zapomniałem. Gram mecz?
Do niej, nie do ciebie.
A co robisz?
Nie powiedzieliśmy mu.
- Jak myślisz? - Zgadywać?
Zapasy?
Blisko. Jestem wrestlerką.
Rany. Założyłabyś mu dźwignię?
Dobre.
- Zobaczymy? - Nie ćwiczyłam na nikim.
- Nie? - Nie w domu.
Chwila.
Czemu mu pokazałeś?
Dopiero mnie poznał.
Jest świetne.
- Wygląda super. - To żenujące.
- To z trzeciego dnia? - Drugiego.
- Drugiego dnia. - Tak?
- Wczoraj. To żenujące. - Co za wstęp.
Robi wrażenie.
Ale wstyd.
- Ale jest super. - Dopiero cię poznałam.
- Wyglądasz dojrzale. - Tak?
- Trenujesz codziennie? - Cóż...
- Kilka dni w tygodniu. - Tak?
Tak.
Chwila, nie...
Masz też normalną pracę?
Nie.
- To twój zawód? - Tak.
Walczę dwa razy w tygodniu
i mam dwa lub trzy treningi.
- I dwa dni wolnego. - Dwie walki?
Tak.
- Jesteś zajęty ósmego? - Ósmego?
Nie, mam wolne.
- Serio? - Tak.
- Tak? - Będę głośno kibicował.
- Super. - Więcej mnie nie zaprosisz.
Jak pokaz dla Dyson?
- Skąd o tym wiesz? - Jest napisane.
POKAZ DLA DYSON – HARUKA
- Odkurzałaś? - To był pokaz
- produktów do włosów. - Było fajnie?
- Ekstrawagancko? - Tak.
Dlatego wyglądasz tak ładnie.
Zrobili mi tylko tę część włosów.
Postaraj się z komplementami.
- Jutro masz wolne? - Tak. Kto jeszcze?
Tylko ja.
- Masz wolne cały dzień? - Tak.
Pracuję do 18.00.
Ja wychodzę w południe.
- Na trening? - Tak.
Ja wyjdę dopiero w porze lunchu.
- Jutro? - Pójdziemy gdzieś?
- Pewnie. - Na lunch?
- Ale... - Cóż...
- O której? - Około 11.00...
Zjemy coś wcześniej.
- O 11.00? - Super.
- Tak. - Dobra.
Chce ktoś iść na zakupy?
- Teraz? - Nikt?
- Ja pójdę. - Ja też.
Mam zrobić maseczkę z cukinii z Peppe.
Z cukinii?
- Mogę też? - Chcesz?
- Powodzenia. - Na razie.
Na razie.
Zaparzę herbaty.
- No proszę. - Słodko!
Zakochała się.
- Lubi go. - Zabujała się po uszy.
- Od razu. - Wciąż się uśmiechała.
- Słodkie! - Strasznie.
- Dorośli tak nie mają. - Nie?
Gdy kogoś lubisz,
- rozgrywasz to powoli. - Jak gdyby nigdy nic.
- Racja. - To żenujące.
- Strasznie. - Też tak robię.
- To moja druga natura. - Nie?
- Dobrze jest być szczerym. - Dokładnie.
- I bezpośrednim. - Tak.
Każdy widział, co do niego czuje.
A Haruka miała czelność go wtedy zaprosić.
- Co za tupet. - Hana jest nowa,
więc powinna ją też zaprosić.
- Byłoby miło. - Racja.
Lub pozwolić jej iść z Ryo.
- To niegościnne. - Dokładnie.
- Nawet nie zauważyła. - Jeśli pójdą coś zjeść,
Hana mogłaby do nich dołączyć.
- Nie zaprosili jej. - Tak.
Hana wprowadziła dawkę energii,
- której potrzebowaliśmy. - To słodkie.
Jest naprawdę dociekliwa.
Peppe dowiedział się też, że czasami jej to nie popłacało.
Jest obcokrajowcem,
więc ma prawo nie wyłapywać niektórych aluzji.
Zresztą ludzie zbyt często wstrzymują się z wypowiedzeniem opinii.
Ruka szczerzy się zawsze, gdy widzi Emikę.
- Tak. - Bez przerwy.
Może ją lubi.
Gdybym mieszkał z tak zmysłową osobą, mając dwadzieścia lat...
Mokro w gaciach.
- Cały dzień. - Zabrzmiało poetycko.
Podkręcali mu włosy. To ich pupil.
Raczej nie będzie z tego romansu.
Jest dla niej raczej młodszym bratem.
Wkrótce zaczną szturchać go w krocze i strofować.
- To możliwe. - Erotycznie...
To fabuła każdej mangi hentai.
Śmialiby się: „Patrzcie.
Rozciąga się”.
GODZINA 22.30
- Ryo zawsze taki jest? - Tak. Co myślisz?
- Cóż... - Obserwowałem się
i wydawałaś się bardzo podekscytowana.
Widziałem to.
- Serio? - Tak.
Serce biło mi mocniej.
Patrzy ci prosto w oczy.
- Zauważyłem to. - Prosto w duszę!
Nie dałam rady.
Wciąż zerkałam w bok.
- Jest naprawdę fajny. - Zgadza się.
- Bardzo lubi zabawę. - Lubisz go?
Tak, jest otwarty,
- ale i pełen energii. - Ciekawy, prawda?
Denerwowałam się i nie wiedziałam, co powiedzieć.
- Tak? - Wciąż się szczerzyłam.
Straszne z niego ciacho.
Zaproś go na kolację.
- Nie dam rady. - Albo pójdź na trening.
Nie mogę.
Wstyd mi, że nie miałam makijażu.
- Żałuję tego. - Nie spodziewałaś się.
Ale Ryo wydaje się bardziej zainteresowany Haruką.
- Tak myślisz? - Sama nie wiem.
Haruka jest piękna.
Każdy wybrałby ją.
Ale będzie w niedzielę.
- Co mam zrobić? - Denerwujesz się?
Nie dam rady.
Nie mogę...
Napisy: Krzysztof Zając